De weg roept weer 🚐

Ik ben inmiddels alweer een week op mijn oppasadres en eindelijk is het weer goed genoeg om op het dakterras een nieuwe blog te schrijven. Dat werd ook wel tijd, want sinds Gibraltar lijkt het alsof ik van de ene storm in de andere ben gerold.

Na verschillende stops en ongeveer duizend kilometer ben ik nu aangekomen bij de rots van Gibraltar. Een bijzonder punt op de kaart, letterlijk en figuurlijk. Het voelt als een plek waar veel lijnen samenkomen: de kilometers achter me, de plannen die zich steeds opnieuw vormen en de reis die nog voor me ligt.

Wow… ik kan niet geloven dat het al zó lang geleden is dat ik mijn laatste blog schreef. Het lijkt alsof dat pas gisteren was, en nu zijn we ineens al in 2026 aangekomen. Hoog tijd dus voor een update, want er is weer genoeg gebeurd onderweg.

In mijn vorige blog was ik nog in Normandië. Daarna zette ik koers naar Bretagne, naar Le Mont Saint-Michel. Een plek die al jaren op mijn lijstje stond en waar ik nu eindelijk zelf mocht rondlopen.

Op de ochtend van 5 december nam ik afscheid van mijn oppashuis en reed ik naar mijn dochter in Papendrecht. Daar heb ik heerlijke quality time gehad met mijn kleindochter. Op 6 december werd Tess alweer 1 jaar. Die vroege ochtend bracht ik gezellig met haar door terwijl haar ouders druk waren met de voorbereidingen voor het feest.Voordat de drukte binnenviel, ben ik vertrokken richting West-Frankrijk: Le Champ-Saint-Père, waar ik kerst en oud & nieuw in een oppashuis ga doorbrengen.